Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

..........


στο νεραϊδένιο δάσος ,
της λήθης η αλήθεια δέν χωρά,
γιατί η λήθη είναι τα δένδρα,
και το φως οι καρποί τους.
στο νεραϊδένιο μας δάσος τα φρούτα είναι φυσικά,
και το κάθε ένα του έχει την δική του γνώση.
και είναι γεμάτο απο νεράιδες ξωτικούλια και πάρα πολλά στυχιά !
και χτυπάνε κάθε βράδυ ...τα ταμ ταμ του ναού της αγάπης τους.
γύρο απο την φωτιά της αγάπης κάθονται,
και λένε των αιώνων παραμύθια
και για τον παππούλη εκείνων,
που όλοι τον άκουσαν,και κανείς δεν τον είδε ποτέ..
και σήμερα λάβανε τα νέα....πως ο παπούλις βασιλιάς.... κίνησε να συναντήσει στο δάσος τις νεράιδες, τα ξωτικούλια, και όλα του δάσους τα στυχιά !!
***

μια φορά και έναν καιρό, μεσα στο τιποτα του δασους της αγαπης.


Μέσα στου δάσους τα κλαδιά,
παίζουν οι νεράιδες και τα ξωτικά.
Μα μία μικρή νεράιδα,ήταν μονάχη στην άκρη της λίμνης λυπημένη.
ως που στα ξαφνικά ακούστηκε η φωνή του ανέμου να αναγγέλει.
Τρέξτε νεράιδες,τρέξτε ξωτικά,
στο δάσος θα`ρθεί την Κυριακή,ο Πατέρας Βασιλιάς.
Αγάπη στα παιδιά του να προσφέρει.
Και τρέξαν οι νεράιδες,τα ξωτικά και τα στιχιά,με όλα τα ζώα του δάσους και τα πουλιά,να στρώσουνε το μέγα πανηγυρι...
εκτός την μικρή μας την λυπιμένη την νεράιδα...
που την έλεγαν η Τιποτένια.
Την άλλη μέρα το πρωί,φωνές και πανηγύρια
ακούστηκαν στο δάσος...
και φάνηκε η μαγάλη άμαξα που την κουβαλούσαν άνθρωποι και μοιάζαν περιστέρια.
Και όλες οι νεράιδες,τα ξωτικά και τα στιχιά ρέναν με λουλούδια τον Μέγα Βασιλιά...
ως που στα ξαφνηκά ο Βασιλιάς μέσα απ`τους θάμνους και τα κλαδιά,άκουσε μια γλυκιά λαλιά...
που ήταν της μικρής της Τιποτένιας που φώναζε.
Πατέρα μας Πατέρα μας γλυκέ...να ξέρεις πως σε αγαπώ.Μα δεν μπορώ να σου το πω...
γιατί εγώ απλά γι`αυτόν που αγαπώ είμαι η Τιποτένια...
τότε ο Πατέρας Βασιλιάς σταμάτησε το χρόνο και ρώτησε την Τιποτένια,κόρη μου γλυκιά,ανθέ του παραδείσου...
άκουσα πόνο στην λαλιά σου...
πες μου παιδί μου εγώ είμαι ο Βασιλιάς σου.
Τότε μέσα από τους θάμνους,φάνηκε η μικρούλα μας νεράιδα με δάκρυα στα μάτια της...
απάντησε προς τον Πατέρα Θεό: Πατέρα μου γλυκέ,Θεέ.
Στην λίμνη κάθομαι και περιμένω κάθε βράδυ το φεγγάρι να αντανακλά στης λίμνης τα νερά και `γω να μπορώ να το χαιδεύω.
Τότε πετάχτηκε ο Βασιλιάς των ξωτικών και είπε: Πατέρα Θεέ,μην την ακούς,αυτή είναι η Τιποτένια,και...
τότε ο Πατέρας Θεός τον κοίταξε στα μάτια και ο Βασιλιάς των ξωτικών κατάπιε την μιλιά του, και απευθήνθηκε στην Τιποτένια...
ξέρεις ας είμαι και Θεός,αυτό το πράγμα πρώτη φορά τ`ακούω...μέσα στο τώρα σου να ζείς και παράλληλα να ονομάζεσαι και Τιποτένια;
Τότε απάντησε ντροπαλά η Τιποτένια...
μα Πατερούλη μου στην λίμνη στέκομαι του τίποτα...
και κάθε βράδυ περιμένω το φεγγάρι και να του λέω ιστοριούλες για να ξεχνά τον πόνο της μοναξιάς του...γιατί μου ράγισε ο πόνος του την καρδιά.
Μπά...απάντησε ο Πατέρας.
Για πές μου και εμένα.
Ποιός ο πόνος του φεγγαριού;
Και τότε στα ξαφνικά νύχτωσε και φάνηκε στον ουρανό το φεγγάρι και του φώναξε ο Πατέρας Θεός...ξύπνα φεγγάρι,ξημέρωσε
ξύπνα φεγγάρι,σταμάτα να ζεις στον άδη...και πες μου σε εμένα ποιός ο πόνος σου και ποιά η αγάπη;
Τότε αποριμένω το φεγγάρι,που νύχτωσε πριν την ώρα του,απάντησε προς ττον Πατέρα Θεό:
Πατέρα μου Θεέ και Βασιλιά μας τα πάντα εν σοφία εποίησες,μα η σοφία σου έχει και της μοναξιάς μου τον πόνο...
Πατέρα μου,τόσα πολλά αστέρια μου χάρισες...
μα ούτε ένα φεγγάρι;
Τότε γέλασε ο Θεός Βασιλιάς με την καρδιά του...και είπε:
Μα σου χάρισα τον ερωτευμένων το φώς.
Τότε το φεγγάρι απάντησε,σαν να τα είχε χαμένα:
Μα το φώς είναι του ήλιου Πατέρα μου και όχι δικό μου.
Πάλι γέλασε ο Θεός και είπε:
Ο ήλιος είναι ο δικος μου γιός και το φώς του ας αντανακλά επάνω σε`σένα να ξέρεις φεγγαρούλη μου και αυτό,γιατί εγώ είμαι ο Θεός και το χάρισα σε`σένα...
και τότε ο Πατέρας Θεός Βασιλιάς πήρε στη αγκαλιά του την Τιποτένια και της είπε:
Από σήμερα σε ονομάζω Ελπίδα και χάρη στην αγάπη σου να είσαι του φεγγαριού το φώς και να δίνεις ελπίδα,αγάπη και κουράγιο μέσα στην λίμνη των ψυχών.
Τότε πανηγύρισαν όλοι οι κάτοικοι του νεραιδένιου δάσους και στα δέντρα ανάψαν πολλά φαναράκια,με το φώς του φεγγαριού...
να είναι ήλιος της ελπίδας,την αγάπης,και της πίστης
προς την αιώνια αγάπη του θεου μας βασιλια.

3 σχόλια:

ΜΕΛΧΙΣΕΔΕΚ είπε...

ΠΡΟΣΚΥΝΩ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΗ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΘΕΟΥ...ΔΙΟΤΙ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΑΜΑΞΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΕΡΑΙΔΕΝΙΟ,(ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ, ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΑΙΔΕΝΙΟ).. ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΣΕΝΑ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΣ, ΑΠΟ "ΤΙΠΟΤΕΝΙΟ" ΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ(ΞΩΤΙΚΩΝ,ΣΤΟΙΧΙΩΝ,ΝΕΡΑΙΔΩΝ,ΖΩΩΝ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ)ΦΑΝΑΡΑΚΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΜΑΣ... ΠΟΥ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΑΝΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ ΤΗΣ ΧΛΙΔΗΣ (ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΝΕΡΑΙΔΕΝΙΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ) ΠΟΥ ΕΣΕΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΣΩΠΑΣΠΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ...ΜΑ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΗ..ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΑΓΙΟΣ ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΣΑΒΑΩΘ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΟΛΩΝ...
ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΨΥΧΕΣ ΦΩΤΙΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΞΑΣΤΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ..
*******

ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΠΑΛΙ...Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΣΤΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΣ..ΔΙΟΤΙ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΦΩΣ ΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ,ΧΩΡΙΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΑΥΤΟ ΕΝΩ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΠΩΣ Ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΘ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΘ ΟΜΟΙΩΣΗ ΤΟΥ...ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΟ ΣΤΗΝ ΘΕΙΚΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ ΜΕ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΟΣΤΑ (ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ)..ΞΥΠΝΑ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΣ ΑΠΟ ΤΙ ΕΙΣΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟ ΘΕΟ ΜΑΣ..ΦΩΣ ΕΙΣΑΙ..ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΜΕΝ,ΜΑ ΚΑΙ ΣΥ ΗΛΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΟΥ...ΟΝΤΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΟ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΟΥΤΟ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ...ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ...ΕΥΤΥΧΙΑ,ΓΑΛΗΝΗ,ΗΡΕΜΙΑ,ΠΙΣΤΗ,ΑΓΑΠΗ,ΕΙΡΗΝΗ..ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ ΓΙΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΘΑ ΣΥΜΒΟΥΝ...
ΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΣ..ΑΜΗΝ ΑΜΗΝ ΑΜΗΝ..

o vasilias tou dasous είπε...

αμήν κώστα μου,
αμήν καλέ μου έλληνα.

o vasilias tou dasous είπε...

ναι !!!
ζει!!!